ღ.•*♥*•.ღ زنــــدگــــــــــی ღ.•*♥*•.ღ

روزها گذشت و گنجشک با خدا هيچ نگفت، فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي‌گفت: مي‌آيد، من تنها گوشي هستم كه غصه‌هايش را مي‌شنود و يگانه قلبي‌ام كه دردهايش را در خود نگه مي‌دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه‌اي از درخت دنيا نشست.
فرشتگان چشم به لبهايش دوختند، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:
"با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست". گنجشك گفت: لانه كوچكي داشتم، آرامگاه خستگي‌هايم بود و سرپناه بي كسي‌ام.
تو همان را هم از من گرفتي. اين توفان بي موقع چه بود؟ چه مي‌خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد. فرشتگان همه سر به زير انداختند.
خدا گفت: ماري در راه لانه ات بود. خواب بودي. باد را گفتم تا لانه‌ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمين مار پر گشودي. گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود. خدا گفت: و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني‌ام بر خاستي.اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هاي گريه‌هايش ملكوت خدا را پر كرد.

گفتمش نقاش را نقشی یکش از زندگی

                                 با قلم نقش سرابی بر گذر گاهی کشید

گفتمش بنما مصور لقش یک آزاده را

                                   آدمی را کنده بر پا بر بن چاهی کشید

               ( او علی را راز گویان بر سر چاهی کشید )

   گفتمش امید را نقش و نگاری بر فکن

                          چشم خود بست و خطوط در هم و واهی کشید

گفتمش از بی خیالی اسوه کامل بکش 

                                  با قلم نقش حماری در چرا گاهی کشید

گفتم او را نقش خوش بینی بزن

                               با قلم کوهی ز مشکل را پر کاهی کشید

گفتمش از آزمندان چهره کامل بکش

                                          با قلم تختی مرصع وندر آن شاهی کشید

گفتمش بنما عیان زیباترین سرمایه ها

                                        با قلم نقشی ز ایمان وز آگاهی کشید

گفتمش فرق میان باطل و حق را بکش

                                 گرگ و میش بامدادان در سحر گاهی کشید

گفتمش عدل و مروت در چه کس داری سراغ

                               او قلم بشکست و با تلخی ز دل آهی کشید

 در بيمارستاني ، دو مرد بيمار در يك اتاق بستري بودند. يكي         
از بيماران اجازه داشت كه هر روز بعد از ظهر يك ساعت روي تختش بنشيند . اما بيمار
ديگر مجبور بود هيچ تكاني نخورد و هميشه پشت به هماتاقيش روي تخت بخوابد.
هر روز بعد از ظهر ، بيماري كه تختش كنار پنجره بود ، مينشست و تمام چيزهايي كه بيرون از پنجره ميديد براي هماتاقيش توصيف ميكرد. بيمار ديگر
در مدت اين يك ساعت ، با شنيدن حال و هواي دنياي بيرون ، روحي تازه ميگرفت.
اين پنجره ، رو به يك پارك بود كه درياچه زيبايي داشت مرغابيها و قوها در درياچه شنا ميكردند و كودكان با قايقهاي تفريحيشان در آب سر گرم بودند. درختان كهن ، به منظره بيرون ، زيبايي خاصي بخشيده بود و تصويري زيبا  از شهر در افق دوردست ديده ميشد. همان طور كه مرد كنار پنجره اين جزئيات را توصيف
ميكرد ، هم اتاقيش چشمانش را ميبست و اين مناظر را در ذهن خود مجسم ميكرد.
تا روزی که مرد كنار پنجره از دنيا رفت.
مرد ديگر  از پرستارتقاضا كرد كه تختش را به كنار پنجره منتقل كنند .آن مرد خود را به سمت پنجره
كشاند تا اولين نگاهش را به دنياي بيرون بيندازد .
در كمال تعجب ، او با يك ديوار مواجه شد. مرد ، از پرستار پرسيد كه چرا هماتاقيش  مناظر دلانگيزي   از بیرون این پنجره براي او توصيف می کرد ؟
پرستار پاسخ داد: شايد او ميخواسته به تو قوت قلب بدهد. چون آن مرد حتي نميتوانست ديوار را ببيند او نابینا بود !!!